Embedowanie nie jest naruszeniem, nawet gdy wgranie na YouTube nim było, wyrok ETS

W świecie cyfrowych treści kwestia prawa autorskiego oraz granic dozwolonego użytku budzi wiele emocji. Jednym z kluczowych momentów dla interpretacji przepisów w Unii Europejskiej był wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), który rozwiał wątpliwości dotyczące tzw. embedowania, czyli osadzania treści w witrynach internetowych za pomocą specjalnych kodów. Zgodnie z orzecznictwem, umieszczenie linku do utworu, który został udostępniony w sieci bez zgody autora, co do zasady nie stanowi naruszenia praw, pod warunkiem zachowania określonych zasad.

Definicja publicznego udostępniania

Kluczowym aspektem rozważań ETS jest definicja publicznego udostępniania. Trybunał uznał, że osadzenie filmu czy grafiki za pomocą techniki ramkowania (embedowania) nie stanowi „nowego publicznego udostępnienia”, jeżeli treść ta jest już ogólnodostępna w sieci. W praktyce oznacza to, że jeśli właściciel pierwotnej witryny (np. serwisu wideo) udostępnił materiał publicznie, to osoba trzecia osadzająca ten materiał na własnej stronie nie kieruje go do „nowej publiczności”. Odbiorcy, do których trafia treść poprzez osadzenie, byli bowiem zakładanym kręgiem odbiorców już w momencie pierwszej publikacji.

Kiedy osadzanie staje się problematyczne?

Mimo korzystnej interpretacji dla twórców stron www, istnieją sytuacje, w których osadzanie materiałów może wiązać się z ryzykiem prawnym. Warto zwrócić uwagę na następujące aspekty:

• Brak zgody pierwotnego autora: Jeśli osadzamy treść, która została wgrana na platformę wideo z naruszeniem praw autorskich, kluczowe jest nasze przeświadczenie. Jeśli wiemy lub powinniśmy wiedzieć, że materiał jest nielegalny, możemy zostać pociągnięci do odpowiedzialności.
• Obejście zabezpieczeń: Jeżeli autor pierwotnie udostępnił materiał z ograniczeniami (np. tylko dla subskrybentów), a my poprzez embedowanie omijamy te zabezpieczenia, naruszamy prawo.
• Zasada nowej publiczności: Jeśli osadzenie utworu pozwala na jego obejrzenie grupie osób, która nie miała dostępu do oryginału (np. treść była płatna, a my ją "uwolniliśmy"), sytuacja prawna diametralnie się zmienia.

Etyka i praktyczne wnioski

Z perspektywy profesjonalnego zarządzania treścią, warto kierować się zasadą ograniczonego zaufania. Choć wyrok ETS chroni administratorów stron przed nieumyślnym naruszeniem prawa przy osadzaniu linków, etyka zawodowa nakazuje weryfikację źródła pochodzenia materiałów. Publikowanie treści, co do których mamy wątpliwości, może negatywnie wpłynąć na wiarygodność (Trustworthiness) Twojej marki w oczach odbiorców oraz algorytmów wyszukiwarek.

Podsumowanie dla twórców

Podsumowując, embedowanie jest narzędziem w pełni legalnym w świetle unijnego prawa, o ile korzystamy z funkcji udostępniania przewidzianych przez platformy hostingowe i nie omijamy technicznych zabezpieczeń. Należy jednak pamiętać, że odpowiedzialność za treść spoczywa również na osobie, która decyduje się na jej publikację. Zawsze warto dbać o to, by osadzane materiały pochodziły z oficjalnych kanałów twórców, co jest najlepszą praktyką wspierającą E-E-A-T i budującą profesjonalny wizerunek w internecie.